هادی حیدری
اگر هیچ آگاهی ابدی در انسان نبود، اگر در بنیاد همه چیز تنها نیروی وحشی جوشانی نهفته بود که با پیچ و تاب در هیجانات ظلمانی، هر چیز بزرگ و هرچیز بی‌مقدار را خلق می‌کرد، اگر در بنیاد همه چیز خلأیی بی‌انتها و سیری‌ناپذیر پنهان بود، زندگی جز نومیدی چه بود؟ اگر چنین بود، اگر هیچ پیوند مقدسی که بشریت را یگانه کند در میان نبود. با جمله‌ی آغازین ترس و لرز کیرکگور این یادداشت را آغاز کردم، زیرا از نگاه من، فاضل نظری در بن‌مایه‌های فکری بیش از هرچیز یک شب‌ه‌اگزیستانسیالیست دینی است. او تلخی حیات را درک کرده و در همه‌ی مجموعه‌هایش در میان ظلمات ناگزیر وجود بشری، با نگاهی فیلسوفانه و عارفانه حقیقت پیدا و نور را جست‌وجو می‌کند. پوزخندهای شاعرانه و طنز تلخ هستی‌شناسانه‌ای که در همه‌ی مجموعه‌های اشعار وی به چشم می‌آید، برخاسته از همین رویکرد است.