سهراب سپهری

در دبستان از شاگردان خوب بودم. اما مدرسه را دوست نداشتم. خود را به دل‌درد می‌زدم تا به مدرسه نروم. بادبادک را بیش از کتاب درس دوست داشتم. صدای زنجره را به اندرز آقای معلم ترجیح می‌دادم.