رضا چایچی

در طول قرن‌ها درباره‌ی جادوی شعر سخن‌های بسیاری گفته‌اند و نوشته‌اند. شاعری که شعر تأثیرگذار و ماندگار را به‌درستی درک کند، می‌تواند گامی به سوی سرایش شعر بردارد و به روح حقیقی شعر نزدیک شود. شعر ماندگار نیاز به عناصری چون تخیل و احساسات دارد، نیاز به اندیشه‌های ژرف دارد و همین‌طور به زبانی که تمهیداتش را خود شاعر خلق می‌کند. تمام شاعران بزرگ چه در سنت‌های کهن شعر پارسی، چه راه و روش‌های شعر نو از نیما تا کنون، چه در سنت‌های شعر جهان، در آثار خود از دنیایی سخن گفته‌اند که با افکار عمیق آن‌ها متولد شده است. جهان شاعران نامدار هیچ‌گاه از تخیل و شهود ژرف تهی نیست. آدمی دو قدرت برای کشف ناشناخته‌ها دارد. یکی خرد است که به یاری استدلال و منطق و تفکر ناشناخته‌ای را کشف می‌کند، مثل تمام دستاوردهای علمی در عصر باور خرد آدمی، اما دیگر قدرت انسان برای کشف همان عواطف و احساسات است که ما را به شناختی می‌رساند که هیچ‌گاه خرد نمی‌تواند ابزار چنین کشف و آگاهی‌ای باشد. شاعران هر چند از این دو قدرت برای کشف جهانی نو بهره می‌برند اما بیشتر به شهود خود متکی‌اند نه آن خردی که دستگاهی منطقی و دو دوتا چهارتا دارد.