حسن ذوالفقاری

در این یادداشت کوتاه فقط درباره‌ی یک تفاوت عشق در آثار ادبی صد سال اخیر و آثار کلاسیک می‌توان سخن گفت و آن عفت و پاکدامنی در عشق‌های کلاسیک است که گاه در آثار جدید به عشق‌های هوس‌آلود بدل می‌شود. عشق اصلی‌ترین درون‌مایه‌ی شعر غنایی است. جدا از تغزل که اساساً بر پایه‌ی عشق و معاشقه استوار است، شاعران منظومه‌سرا با محور قرار دادن عشق، داستان‌هایی را بیان کرده‌اند که هر یک به فراخور وسع و توان به دنبال مطلوبی و هدفی بوده‌اند.