مژده نادری

بهار برای من خواب رفته از چشم‌هایم ُسرخم از خنکی دم صبح که پوستم را زنده می‌کند از برف، از خونی که جریان دارد در جلد سفیدی و زندگی است و این همه خوش‌بینی از توست و الا چشم‌هایی مانده به قالی بود تا همین دیروز و صبح‌ها دیر نمی‌شد اگر نمی‌آمد... شیر می‌جوشد رونق می‌دهد عسل به فنجان و مراقبم خوب باشم