ویـژه‌نامه یار محمد اسدپور

سلام گرم. نامه و دفتر و کتاب شما را دریافت کردم. کتاب را قبلاً خوانده بودم. دوباره هم خواندم و لذت بردم. نه تنها شما را فراموش نکرده‌ام، بلکه اغلب جویای حال و کار شما هم بوده‌ام. و تا حدودی از مناسبات شما خوزستانی‌ها با هم مطلع‌ام. از نظر من کودکانه است که کسی را به خاطر این‌که از ناچاری به شغلی ـ در هر جا ـ روی آورده سرزنش کنند. تنوع و تحرک افق‌یابی زبانی و فکری را رها کرده‌اید. فی‌المثل شعرهای جدید تو، نه تنها تفاوتی با شعرهای کتاب نداشت، بلکه ضعیف‌تر بود. چرا شما در این فاصله‌ی طولانی ـ از خود بپرسید ـ برای بارور کردن ذهن و زبانتان چه کار تازه‌ای انجام داده‌اید؟