مجید اسدی / پژوهشگر تاریخ ایران

نویسنده در مقدمه بر ترجمه فارسی معتقد است این کتاب بخشی از داستان پرماجرای روشنفکری ایران را در سالهای بعد از جنگ بین الملل اول بازگو می کند و امیدوار است که راه دشوار آن متفکران الهام بخش ایرانیان امروز باشد. در پایان این مقدمه سه صفحه و چند سطری از مترجم به دلیل تلاش بی دریغ او برای ترجمه ای دقیق تشکر میکند. حال پرسش نخست اینکه نویسنده اگر برای الهام بخشی به ایرانیان علاقه مند است و برای ترجمه ای دقیق حساس چرا کتاب را به زبانی غیر از زبان فارسی مینویسد؟ آیا برای نویسنده زبان به مفهوم فلسفی کلمه اهمیت دارد؟ اصولاً اگر زبان برای نویسنده و یا هر یک از ما مخاطبان اهمیت ندارد بر اساس کدام حق میتوانیم در مورد هر موضوعی در هر جغرافیایی نگران باشیم و وارد کنش گفتاری یا نوشتاری درباره آن موضوع در جغرافیایی شویم؟ نگاهی به مقاطعی تاریخی در این خصوص شاید خالی از لطف نباشد. زمانی که زبان فارسی با دارا بودن معارف بشری هند تا بالکان را در نوردیده بود شاعران هندی و بالکانی به زبان فارسی شعر می سروده اند و مینوشتند و حتی شاعر ملی آلبانیایی نعیم فراشری» به فارسی میسرود، سپس به آلبانیایی ترجمه میکرد