فقره‌ای از متیو شارپ در باب آریستوفانسِ افلاطونی لئو اشتراوس/ ترجمه حسین منصوری

اشتغال گسترده‌ی فیلسوف سیاسی، لئو اشتراوس، به کمدی‌های آریستوفان، چشم‌اندازی قابل توجه در مباحث مربوط به معنای سیاسی و گسترده‌تر نمایش‌نامه‌های آریستوفان ارائه می‌دهد. این مقاله استدلال می‌کند که از نظر اشتراوس، آریستوفان نویسنده‌ای بسیار جدی و با ذهنیت فلسفی بود که به شیوه‌ای رمزآلود می‌نوشت و از قالب کمیک برای انتقال فهم خود از انسان و پاسخش به پرسشِ سقراطی بهترین شکل زندگی استفاده می‌کرد. بخش اول مقاله به خوانش محوری اشتراوس از «ابرها» می‌پردازد که این نمایش‌نامه را به‌عنوان نقدِ قدرتمند و عامی آریستوفان از هر «فلسفه‌ی صرفاً نظری» که نیازی به توضیح یا تطبیقِ فلسفه‌ورزی‌اش با زندگی سیاسی نمی‌بیند، قرار می‌دهد (خوانش متداول از آریستوفانِ محافظه‌کار). بخش دوم به خوانش اشتراوس از سخنرانی اصلی افلاطونیِ آریستوفان در سمپوزیوم می‌پردازد که نشان می‌دهد آریستوفانِ سمپوزیوم دوست و ستایشگر پنهانی فلسفه بود که به شیوه‌ای افلاطونی، جست‌وجویی شهوانی برای حقیقت طبیعت زیر پوششی مذهبی و «محافظه‌کارانه به لحاظ فرهنگی»، اقدام می‌کرد. این بخشْ کلید فهم آریستوفانسِ افلاطونی لئو اشتراوس است. بخش سوم مقاله نشان می‌دهد که خوانش‌ اشتراوس از آخارنی‌ها، پرندگان، صلح و زنبورها نشان‌دهنده‌ی این است که آریستوفانْ دوستِ مرموزی برای فلسفه‌ای است که در ابرها به آن طعنه زده بود.