محسن جوادی

ارسطو مساله اصلی فلسفه ورزی در اخلاق را پرداختن به اودایمونا یا سعادت می‌داند. مساله اصلی اخلاق در نظر او یافتن معنا و مفهوم سعادت و مولفه‌های آن است کاری که وی در اخلاق نیکوماخوس آن را دنبال می‌کند. در واقع نظریه اخلاقی ارسطو سعادت‌باوری است. بر این باور، یک بنیان و مبنای واقعی برای زندگی خوب و سعادت وجود دارد که کار فلسفه شناخت آن و به تبع شناخت ارزش‌های اخلاقی به عنوان سازوکاری برای تحصیل سعادت آن است. فارابی هم همین روش را دنبال می‌کند و در التنبیه ابتدا از سعادت و اینکه مشخصه‌های صوری و محتوایی آن چیست سخن می‌گوید: «اینکه سعادت یک غایتی است که همگان به آن اشتیاق دارند و آن را به عنوان کمال خود می‌جویند نیاز به بیان ندارد.» به گفته وی اصل جست و جوی سعادت به عنوان کمال انسان بدیهی است و نیاز به استدلال ندارد. این در واقع سخنی است که ارسطو هم در کتاب اول اخلاق نیکوماخوس آن را بیان می‌کند.