حامد زارع

خاطره تاریخی ریگان شمایل یک رئیس‌جمهوری (بخوانید شاه) قدرتمند، موثر، پرنفوذ و پرجاذبه در ذهنیت انسان غربی به جا گذاشته است. هر چند کالیفرنیایی‌ها که ریگان را خوب می‌شناختند معتقد بودند، رئیس‌جمهور منتخب همه‌اش پارس بود، از گاز گرفتن خبری نبود. چه اینکه ریگان در مقام فرماندار کالیفرنیا هم مالیات‌ها را افزایش داده بود، هم هزینه‌ها را. اما با این همه رونالد ریگان دیوار برلین را لرزانده بود و بر چیزی که خواسته بود غلبه پیدا کرده بود. اکنون این خاطره تاریخی در بازگشتی به عرصه سیاسی آمریکا، البته به شکلی مضحک (به استناد همان گزاره بنیادین مارکس که معتقد اس رویدادها دو بار تکرار می‌شوند: بار اول به نحو تراژیک و بار دوم به صورت کمدی) در هیئت دونالد ترامپ خود را نمایان ساخته است. مردی خودشیفته و بیش از آن خودفروخته که حاضر است برای ماندن در مرکزیت رسانه‌ای قدرت هر چیزی بگوید و بنویسد و بکند و از سوی دیگر خود را به رونالد ریگان متشبث می‌سازد. البته هوادرانش او را نه ریگان که بالاتر از آن ریگان‌پلاس می‌نامند! اما آیا واقعا ترامپ توانسته روح ریگان را در کاخ سفید احضار و حیثیت جمهوری‌خواهی را احیا کند؟ آیا او هم همانند ریگان برخوردار از درک غریزی از منافع ملی ایالات متحده است؟