تأملی سیاسی در سینمای مسعود کیمیایی در گفت‌وگو با پرویز جاهد

سینمای مسعود کیمیایی یکی از ماندگارترین بازتاب‌های تنش میان فرد و جامعه در تاریخ سینمای ایران است. از «قیصر» تا «جرم»، روایت‌های او در بستر بحران‌های اخلاقی و اجتماعی شکل می‌گیرند؛ جهانی پرتنش که در آن مرز میان عدالت و خشونت، رفاقت و خیانت، اخلاق و قدرت همواره لغزان است. کیمیایی در آثارش انسانی را به تصویر می‌کشد که در جست‌وجوی معنا، اصالت و وفاداری است، اما مدام در چرخه‌ای از شکست، تردید و تکرار گرفتار می‌شود. از همین‌رو، سینمای او فراتر از مجموعه‌ای از درام‌های شهری، به‌مثابه‌ی روایتی فرهنگی و تاریخی از اضطراب جمعی جامعه‌ای عمل می‌کند که میان آرمان‌گرایی و واقعیت، اخلاق و بقا، در نوسان مانده است. شخصیت‌های او در مرز میان عصیان و انفعال زیست می‌کنند؛ چهره‌هایی که از دل تضادهای تاریخی برمی‌آیند و در خود هم میل به رهایی دارند و هم آگاهی از شکست.