پژمان نظرزاده آبکنار

آیا باید ارزش‌هایی را که سینمای کیمیایی بر آن‌ها اصرار می‌ورزد، در ظرف زمانی امروز و هنجارهای آن بررسی کرد؟ آیا باید برای خوانش آثار کیمیایی به پیشینه‌ی دورانی که او در آن زیسته و آن‌چنان که در چندین گفت‌وگو اشاره می‌کند از آن تأثیر پذیرفته، بی‌توجه بود؟ این‌که امروز و با معیارهای جاری قرن بیست‌ویکم که یک‌چهارم آن گذشته است به ‌نقد فیلم‌های پیش از انقلاب کیمیایی که در نیمه‌ی دوم قرن بیستم ساخته شده برویم، ما را دچار خطای محاسباتی در شناسایی ویژگی‌ها و زمان‌پریشی در مواجهه با آثار او نمی‌کند؟ این پرسش‌ها همواره از سوی علاقه‌مندان جدی سینمای مسعود کیمیایی جهت دفاع از ایده‌ها و جهان‌بینی حاکم بر آثارش مطرح می‌شوند. پرسش‌هایی که تلاش می‌کنند مسعود کیمیایی را در آئورایی مقدس، غیرقابل دسترس و نقدناپذیر پنهان کنند. به نظر می‌رسد حامیان کیمیایی با دفاع از «نوستالژی» مسعود کیمیایی و فیلم‌هایش و دوری از ارزش‌های جهان معاصر، خود گرفتار زمان‌پریشی و تحمیل ارزش‌های قدیم به نقد معاصر از آثار او می‌شوند، و در اتهامی که به منتقدان کیمیایی وارد می‌کنند فرو می‌افتند.