شروین وکیلی

دوران درخشش طنز مطبوعاتی نیمه‌ی آخر دهه‌ی هفتاد و نیمه‌ی اول دهه‌ی هشتاد بود. بعد از آن امنیتی شدن فضا و انقباض فضای رسانه‌ها از سویی و آغاز تباهی و به سراشیب افتادن اقتصاد و سیاست کشور روند افول طنز را آغاز کرد. در آن دوران طلایی ترکیب سه عامل را داشتیم که رونق طنز را در پی داشت: یکی وجود نشریه‌های کاغذی و رسانه‌های فراوانی که مخاطب هم داشت و بخش طنز در هریک برگ برنده‌ای بود در رقابت بر سر مخاطبان. دیگری نسلی از طنزپردازان که اهل قلم و نوشتن بودند و به نظرم آخرین نسل از طنزنویسان کلاسیک پارسی‌زبان محسوب می‌شوند. سوم آن‌که رخدادهای روز و به‌ویژه ندانم‌کاری دولتمردان و تباهکاری‌شان هنوز حالت وقیحانه‌ی امروزین پیدا نکرده بود و می‌توانست مایه‌ی خنده شود، به جای نفرت و خشمی که امروز برمی‌انگیزد. ترکیب این‌ها بخشی از ماندگارترین طنزهای اجتماعی دوران معاصر را پدید آورد.