احمد عربانی

داور، یکی از اجتماعی‌ترین انسان‌هایی که در مدت عمرم دیده‌ام بود. همان استاد ابراهیم نبوی. او روابط‌عمومی بسیار قوی‌ای داشت و در آن واحد می‌توانست با لبوفروش خیابان مولوی ارتباط برقرار کند و یک ساعت بعد با رئیس‌جمهور مملکت جلسه خصوصی بگذارد و در هر دو مورد حرف برای گفتن داشته باشد. من قبلاً هیچ دیدار و گفت‌وگویی با داور نداشتم و اولین‌بار در یکی از جلسات قبل از انتشار گل‌آقا، یعنی در تابستان ۶۹، او را دیدم. محمد کرمی، در گل‌آقا، او را به من معرفی کرد و من با شخصیتی عجیب و پرانرژی و پرهیاهو آشنا شدم. داور از دوستان مخملباف و ابواب جمعی ایشان و یاران هم‌فکر در حوزه هنری بود. در سال‌های اولیه انقلاب، هنرمندان ایده‌آلوگ از هر رشته‌ای در حوزه جمع شده بودند؛ اعم از فیلم‌ساز، نقاش، عکاس، کاریکاتوریست، شاعر و نویسنده و غیره.