شیرین رستگارپور

با درک من از این فیلسوف، که همیشه از رمانتیسیسمِ آسان‌گیرانه نسبت به «ایران» بیزار بود و برای او ایران در نوستالژی یا احساسات رقیق معنا نمی‌یافت بلکه یک امر سیاسی، یک پروژه‌ی تاریخی، بود گمان می‌برم در ادامه می‌گفت: «ایران فقط تا وقتی ایران است که بتواند دولت بسازد. مابقی‌ سرگرمی است.» آنچه اکنون در برابر ما قرار دارد یک کشور است نه دولت؛ یک سرزمین است نه یک نظم؛ و یک نام، نه یک مفهوم. ایرانِ امروز که بیشتر مشابهت با یک تاریخِ دورافتاده دارد، گرچه باشکوه و خواندنی است، روی جلد و در سطور میان شیرازه‎ی ضخیم کتاب‌ها، اما هویتش مخدوش شده است.