گفت‌وگوی زندگی‌نامه‌ای با مجتبی مقصودی

مطالعه را باید در علاقه‌ام به تاریخ و داستان‌های رئال جست‌وجو کرد که ریشه در روایت‌های پراکنده از گذشته‌های باشکوه کشورمان از طرفی و نیز داستان‌های جذاب و دل‌نشین مادر‌بزرگم «هما» یا «آقا ننه» جست‌وجو کرد که سر بر زانوهایش می‌گذاشتم و با پیش‌بینی نقشی هم برای من در آن داستان‌ها، راوی داستان‌های جذاب، دل‌نشین با سرانجامی خوب بود. جدا از کتاب‌های دوران کودکی و درسی، کتاب‌های عزیز نسین اولین کتاب‌های غیر‌درسی و اجتماعی بود که می‌خواندم. آثار عزیز نسین نویسنده‌ی اهل ترکیه را بسیار دوست داشتم کتاب‌هایی جذاب، با طنزی ملایم و نزدیک به فضای سیاسی - اجتماعی و فرهنگی ایران و در قطع جیبی و بعضاً با ترجمه‌ی رضا همراه همه‌جا در دسترس بود. احمد محمود و کتاب «همسایه‌ها» و شخصیت اصلی آن یعنی خالد هنوز در خاطرم هست؛ در فضای انقلاب کتاب «سقوط ۷۹» اثر پل امیل اردمن و بلند‌پروازی‌های هسته‌ای شاه؛ اکثر آثار علی شریعتی مثل «آری این چنین بود برادر»، «کویر»، «فاطمه فاطمه است»، «چه باید کرد؟»، «بازگشت به خویشتن» و «مذهب علیه مذهب»؛ تعداد زیادی از کتاب‌های جلال آل‌احمد مانند «مدیر مدرسه»، «خسی در میقات»، «از رنجی که می‌بریم» و «پنج داستان» و بعدها «غرب‌زدگی» و «در خدمت و خیانت روشنفکران»؛ رمان‌های بسیار جذاب بزرگ علوی مثل «چشمهایش» و «ورق‌پاره‌های زندان» و «‌53 نفر» و کم‌وبیش برخی کتاب‌های فریدون تنکابنی چون «مردی در قفس» و«راه رفتن روی ریل» را مطالعه کردم؛ در واقع بخش زیادی از مطالعات آن زمان ما بستگی به فضای کشور داشت و احتمالاً تنها تجربه‌ی ‌من نبود؛ تجربه‌ی اکثر جوانان در آستانه و بحبوحه‌ی ‌انقلاب و سال‌های اول پس از آن!