نوش‌آفرین انصاری

نخستین دیدار ما در سال 1338 بود. گمان می‌کنم دلبستگی ایشان مربوط به همان دوره کوتاه تدریس خصوصی زبان فارسی است! سفری دوباره پیش آمد تا سال 1342 که هر دو به ایران بازگشتیم، ایشان از لندن و من از مسکو. در ساختمان در دست ساخت کتابخانه مرکزی دانشگاه تهران یکدیگر را ملاقات کردیم. تصمیم به ازدواج سریع، بدون مانع و تعلل بود. در آذرماه 1342 پیوند زندگی مشترک بستیم با ده سال فاصله سنی. ایشان از خانواده‌ای اهل وعظ و خطابه و منبر و من از خانواده‌ای اهل دیپلماسی، آشنا با چند زبان و دنیادیده. مقدر یا توفیق برای هر دوی ما این بود که سال‌های بلند را در صلح و دوستی و همدلی در کنار هم سپری کنیم، هرگز صدایمان بر دیگری بلند نشد. پستی و بلند‌های روزگار را با عقل و درایت و انسان‌دوستی پشت‌سر گذاشتیم.