مهدی ذاکریان

حقوق بشر در دهم دسامبر ۱۹۴۸ قواعد و مبانی استواری را شکل داد. دوری از جنگ، ستم و استبداد؛ نهادینه شدن حقوق بشر را می‌طلبید. پس از جنگ جهانی دوم همین تمنا سبب شد تا در منشور سازمان ملل متحد به موضوع حقوق بشر هم توجه شود. در مقدمه، ماده یک، ماده ۱۳، مفاد ۵۵ و ۵۶، ۶۲ و.... منشور این امر مورد تاکید قرار گرفت و به شورای اقتصادی و اجتماعی سازمان ملل اجازه داده شد تا کمیسیون حقوق بشر را به عنوان زیر مجموعه اکوسوک که رکن اصلی سازمان ملل متحد است ایجاد کند. این گونه بود که در سال ۱۹۴۶ کمیسیون حقوق بشر تاسیس، سپس کمیته نگارش اعلامیه حقوق بشر شکل یافت. اعضای کمیته، از برجسته‌ترین دانشمندان حقوقی سیاسی جهان، متن اعلامیه را تهیه کردند تا به تصویب دولت‌های عضو سازمان ملل متحد برسد. این اعلامیه به حقوق مدنی و سیاسی، حقوق اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی و نیز حق بر نظم عمومی و قواعد ملی دموکراتیک تاکید کرد. سپس در اجلاس مجمع عمومی سازمان ملل به تصویب قاطع دولت‌های عضو از جمله ایران رسید. اگر چه قواعد ثابت و غیرقابل‌تغییر در دهم دسامبر سال ۱۹۴۸ به تصویب رسیدند، با‌این‌حال، اعلامیه جهان‌شمول حقوق بشر شکوفنده قواعد و قوانین تازه‌ای شد که هر روز بر این هنجارها و قواعد افزوده می‌شود.