شجاع احمدوند

دکتر علی اکبر استاد مبرز و البته کمترشناخته‌شده علم سیاست ایرانی بود که بخش عمده تلاش فکری‌اش قبل از انقلاب اسلامی در دانشگاه ملی (شهید بهشتی) و بعد از انقلاب در دانشگاه‌های تهران، امام صادق و تربیت مدرس بود. خاندان اکبر از خاندان‌های پرنفوذ گیلانی در جریانات سیاسی و اقتصادی کشور در زمان قاجار و پهلوی بوده است.1 از مهم‌ترین چهره‌های خاندان اکبر می‌توان از فتح‌الله اکبر نام برد که بعدها به نخست‌وزیری نیز رسید.2 اکبر با این پیشینه خانوادگی بیشتر در حوزه تاریخ تمدن تبحّر داشت و قبل از انقلاب بیشتر بر این حوزه متمرکز بود، اما بعد از انقلاب بیشتر دغدغه نظریه‌های سیاسی داشت. در دهه شصت که ما شاگرد ایشان بودیم، آن تفکیک پُررنگ امروزین میان جامعه‌شناسی سیاسی و اندیشه سیاسی وجود نداشت و استادان اغلب بر نظریه سیاسی تمرکز داشتند، که وجوهی از هر دو حوزه در آن بود. چنانچه مثلاً دکتر حسین بشیریه نیز در این دو عرصه تدریس و تحقیق می‌کرد؛ چیزی که امروز بسیاری از استادان علوم سیاسی از آن فاصله می‌گیرند و خود را یا محقق و مدرس اندیشه سیاسی می‌دانند یا پژوهشگر و مدرس جامعه‌شناسی سیاسی.