سالار سیف‌الدینی

فیلسوفان بزرگ از درون بحران‌های بزرگ بیرون می‌آیند و فلسفه آنها در حقیقت پاسخی به بحران کلانی است که در زندگی شخصی خود ولی در ساحت عام تجربه کرده اند. این بُعد از زندگی و محیطی که فلاسفه در آن زیسته اند اغلب دیده نمی‌شود اما نقش غیرقابل انکاری در انگیزه‌های اولیه آنها در فکری که تولید کرده‌اند، دارد. «ماکیاوللی» محصول اشغال فلورانس و تکه تکه شدن ایتالیا توسط بربرها و سپاهیان مزدور بود و از این رو بخشی مهمی از فلسفه سیاسی خود را وقف توضیح مفید بودن «ارتش‌های دائمی» و میلیشیای شهروندی کرد. کتاب شهریار، فراخوانی برای آزادی فلورانس از اشغال بربرهایی بود که به گفته او بوی گند آنها، شهر را فراگرفته بود. فلسفه سیاسی ژان بُدن محصول شب فاجعه‌بار «سن بارتلمی» بود. الهام‌بخش بُدن در «شش کتاب پیرامون کشور» کشتاری بود که نظم سیاسی و حاکمیّت را به یک بحران عمیق وارد کرد. هگل و فیشته به عنوان دو فیلسوف مهم آلمانی، محصول اشغال پروس توسط ناپلئون بودند، نظریه دولت هگل جوان تا اندازه زیادی محصول تحلیل اوضاع قوانین پروس و وضع نابسامان آن در هنگام اشغال کرانه رود راین از سوی فرانسوی‌ها بود.