مصطفی نصیری

بلافاصله پس از اعلام خبر درگذشت شادروان دکتر جواد طباطبایی، مصاحبه‌ای با قید «منتشرنشده» با ایشان، از سوی شخصی به نام علی عظیمی‌نژادان در رسانه‌های مجازی نشر یافت که در پرتو فضای پرآه و حسرت آن شرایط، بازخورد قابل تأملی پیدا کرد. نظر به آگاهی که از وسواس فوق‌العاده شادروان دکتر طباطبایی در باره اهمیت انتقال دقیق و درست مفاهیم، و به ویژه اغراض مستتر در بین‌السطور داریم، مترصد بودم که در اولین ارتباط با منتشرکننده مصاحبه، از وی بپرسم که آیا استاد فقید متن نهایی را دیده و تأیید کرده بود، یا نه؟ بالاخره پس از گذشت حدود یک ماه از رحلت استاد، در فرصتی که دست داد، دریافتم که این مصاحبه که قرار بوده بخشی از کتابی درباره روشنفکری ایران یا درباره چند روشنفکر شاخص باشد، نزدیک به یک‌ونیم دهه پیش انجام شده، ولی مصاحبه‌گر موردنظر فضای عاطفی ایجادشده پس از درگذشت استاد را مغتنم شمرده و بر‌خلاف قرار و تعهدی که داشته و بدون داشتن تأیید مطالب از مالک معنوی اثر، آن را منتشر کرده است. بنابراین از همان زمان، فراغتی و فرصتی را می‌پاییدم تا مطلبی درباره وثاقت علمی و امکان اعتماد به متن مزبور بنویسم، و توضیح بدهم که به دلیل گذشت زمان طولانی از تاریخ انجام مصاحبه، بدون تردید استاد فقید از وجود آن بی‌خبر بوده است.