شاهین زینعلی

راجر اسکروتن در جمله پایانی این متن به روشنی هدف از نگارش آن را دفاع از موضعی عنوان می‌کند که بیش از وعده حقوق به شهروندان یک جامعه آزاد، انتظار ادای وظیفه را از سوی آنان دارد. او به خوبی آگاه است که دفاع از چنین موضع محافظه‌کارانه‌ای در عصر حاضر، خویشکاری دشواری است. اسکروتن محافظه‌کار است، اما نه مانند محافظه‌کاران قرن هجدهم یا حتی قرن نوزدهم که اغلب آشکارا موضعی ضد روشنگری داشتند؛ او به‌عنوان یک محافظه‌کار در بریتانیای قرن بیستم که هم وارث سنت محافظه‌کاری انگلیسی و هم وارث سنت روشنگری اسکاتلندی است، به موضعی محافظه‌کارانه رسید که به شهادت آثارش می‌توان آن را آزادی‌خواهانه دانست. او نیز مانند همسایگان فکری لیبرالش، جامعه آزاد را می‌پسندد، گرچه با خاستگاهی متفاوت و شاید بتوان گفت بیش از آنان به «حفظ» ثبات و حفاظت از آزادی دلبستگی نشان می‌دهد. او مانند سلف خود، ادموند برک، نهادهایی را که به تبلور و حفظ آزادی توأم با وحدت و ثبات یاری می‌رسانند مورد تأکید قرار می‌دهد و به این می‌پردازد که آن نهادها را یا جز در سنت‌های اجتماعی نباید جست یا دست‌کم هیچ نهاد تازه‌ای نباید در تقابل با نهادهای سنتی، که او نشان می‌دهد حافظان آزادی‌اند، شکل گیرد.