مهدی زیبایی
به هنگام نوشتن یادنامه برای بزرگان این آب و خاک بهناگاه خصوصیات برجسته ایشان در اذهان تداعی میشود. اگر بخواهیم درباره استاد دکتر داود هرمیداس باوندِ بزرگ بنویسیم به میزانی خصوصیات برجسته در وی وجود داشت که شاید بدون اغراق بتوان کل این متن را تنها به ذکر خصوصیات فردی، اخلاقی، اجتماعی و... نامبرده اختصاص داد. بااینحال، در نوشتار پیش رو سعی دارم به پارهای از خصوصیات برجسته ایشان اشارهای داشته باشم که به قول سهراب سپهری در طول حیات ثمربخش سیاسی-اجتماعی خویش پر از طراوت تکرار بود. به عبارت دیگر، به عنوان یکی از خیل هواداران آن بزرگوار در طول بیش از سه دههای که با شخصیت و قلم ایشان آشنا شدم، شاهد سه عنصر اخلاق، واقعگرایی و میهندوستی بیدریغ بودم که این ویژگیها را هیچگاه پایانی نبود. خصوصیات مذکور در نگاه اول شاید متضاد با یکدیگر به نظر برسند، به این معنی که یک فرد اخلاقمدار چگونه میتواند دنبالکننده مکتب واقعگرایی ملهم از اندیشهورزانی چون ماکیاولی باشد؛ یا یک فرد واقعگرا چگونه میتواند در زندگی شخصی و حتی جمعی خود تا بدین اندازه میهندوستی را به تصویر بکشد که جنس آن بیش از عقلگرایی از احساسات است! به عبارتی، جمع این اضداد و تداوم آن در طول نزدیک به ۹ دهه از حیات پربار استاد دکتر داود هرمیداس باوند وی را در سرزمین ایران بهطور عام و در میان دانشپژوهان رشته علوم سیاسی بهطور خاص جاودان نمود.