علی مرشدی‌‏زاد

باوند از نوادگان امیرمؤید باوند سوادکوهی، بزرگ ایل سوادکوه بود. امیرمؤید که در دورهٔ ناصری ریاست این ایل را عهده‌دار بود، در دورهٔ مظفرالدین‌شاه به مازندران مهاجرت کرده، غالباً در آنجا ساکن بود. خانوادهٔ باوند نیز همانند خانوادهٔ خزیمهٔ علم در بیرجند و شرق ایران، به‌نوعی امیران مرزدار خطهٔ شمال بودند و به‌گونه‌ای که در سال ۱۳۳۶ هجری قمری، زمانی که ذکاءالدوله به حکومت مازندران منصوب شد، به دلیل آشفتگی اوضاع و خطراتی که از سوی بلشویک‌ها مرزهای شمالی کشور را تهدید می‌کرد، از اسماعیل‌خان باوند (امیرمؤید) برای دفع هجوم آن‌ها بهره گرفت.