محمد منصور هاشمی

نسخهٔ نخستین این مقاله چند سال پیش نوشته شد. قرار بود در مجموعه مقالاتی که آقای دکتر محمد روزخوش برای پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات فراهم آورده بودند چاپ بشود. ولی به‌رغم تلاش‌های این دوست ارجمند که کارهای شایان توجهی را در آن پژوهشگاه به سرانجام رسانده‌اند (از جمله: کتاب «شکاف‌های اجتماعی در ایران») کتاب دوجلدی «فرهنگ و هنر در ایران پس از انقلاب اسلامی» منتشر نشد. با اینکه معرفی و خبر چاپ قریب‌الوقوعش هم منتشر شد (www.naqdejameshenakhti.ir). به هر حال فکر کردم بهتر است بیش از این منتظر چاپ آن کتاب که معلوم نیست سرنوشتش چه خواهد شد نمانم. از فرصتِ نطلبیده استفاده و مقاله را برای چاپ در نشریهٔ ارزشمند «سیاست‌نامه» روزآمد و اصلاح و تکمیل کرده‌ام. طبعاً در این مقاله تنها از منظر موضوع اصلی آن - دوگانهٔ هویت‌اندیشی و دین‌اندیشی نزد نسل پساانقلاب - به روشنفکری پساانقلابی ایران پرداخته‌ام. مقالهٔ دیگری با عنوان «A parody generation» برای دستینه‌ای (Handbook) دربارهٔ اندیشه در ایران معاصر در دست تألیف دارم که در آن به ابعاد وسیع‌تری از ماجراهای فکری و افراد بیشتری از نسل پساانقلاب ایران اشاره کرده‌ام.