مقاله اختصاصی رضا داوری اردکانی برای سیاست‌‏نامه

اکنون شصت سال است که با فلسفه زندگی کرده‌‏ام و زندگی می‏کنم و به آن وفادار بوده‌‏ام و هرگز قلم را از طاعت اصول فکر خود بیرون نبرده‌‏ام. نمی‏‌گویم در این راه اشتباه نکرده‌‏ام و هرچه گفته و نوشته‌‏ام درست بوده است. هیچکس از خطا مصون نیست من هم خطاها کرده‌‏ام، اما همواره آنچه به نظرم رسیده گفته و نوشته‏‌ام و در هنگام نوشتن ملاحظه پسندیدن و نپسندیدن اشخاص و گروه‌ها نکرده‏‌ام شاید در ویرایش پروسواس خود بعضی نظرها را تعدیل کرده باشم اما تغییر نداده‌‏ام. ولی گروهی که عددشان هم کم نیست می‏گویند که قلم من در خدمت حکومت بوده است. البته این‌ها نوشته‏‌های مرا نخوانده‏‌اند اما اگر هم بخوانند از حرف خود برنمی‏گردند زیرا اتهام در خدمت حکومت بودن مرا به عنوان یک اصل پذیرفته‌‏اند و حتی وقتی چیزی خلاف پندار خود در گفته‏‌ها و نوشته‌‏های من می‌‏بینند و می‏‌شنوند می‏‌گویند چرا بیست سال پیش این‌ها را نمی‏گفتی. عجیب اینکه وقتی نشان می‏دهم که بیست سال پیش هم همین را گفته و می‏گفته‏‌ام سکوت می‏کنند اما از اصلی که پذیرفته‏‌اند منصرف نمی‏‌شوند. آنها بی ‏اینکه اهل نظر باشند شنیده یا شاید حس کرده باشند که در نظر من آراء و اقوال آنان در زمره مشهورات زمان است و در میزان فکر و نظر وزن و قدری ندارد پس به جای بحث و نظر به ناسزاگویی رو کرده‏اند.