امیر برهان

از نخستین تلاش‌هایی که دربارهٔ جدی بودن ماهیت سلبی میان «سنّت و تجدد» و «سنّت اندر سنّتِ اندیشیدن در ایران» مطرح کردیم، بیش از هفت سال می‌گذرد. در خلال آن تلاش‌ها، کوشیدیم مضمون تذکر، نخست حول و محور «ایران چیست؟» باشد. از آن زمان تاکنون، انتظار می‌رفت که علاقه‌مندان ایران‌شناس، لااقل نوع نگاه‌شان به موضوع ایران، از مسیر تقلید کورکورانه برداشته شود و همت به خرج دهند و سیر و سلوکی در منابع تاریخی ایران داشته باشند و چه بسا، متوجه شوند که وقتی دربارهٔ ایران نظری را منتشر می‌کنند، دست‌کم خودشان، درنگی در منابع باستانی و دورهٔ اسلامی ایران کرده باشند. چون تنها در این صورت است که نحوهٔ مواجهه با موضوع ایران می‌تواند وجهی علمی و نظری پیدا کند. البته مطالعه و پژوهش در منابع ایرانی/اسلامی، اگرچه باید آمیخته و دربردارندهٔ فهمی از فلسفه سیاسی باشد، وگرنه، به‌خودی‏خود معلوم نمی‌شود که اغراض مندرج در این منابع، ناظر بر چه مضامین نظری است.