محمدرضا ضیائی بیگدلی

با وجود تشریک مساعی میان پژوهشگران حقوق بین‌الملل و روابط بین‌الملل و تلاش برای نزدیکی و پیوند بیشتر میان این دو رشتهٔ مطالعاتی، عملاً شاهد ظهور یک سلسله اصطکاک‌ها و تنش‌ها میان آن دو هستم که عامل عمده را می‌توان نظریات برخی از دانشمندان علوم سیاسی دانست. با این وجود، با افزایش دولت‌های دموکراتیک، توسعهٔ رو به تزاید سازمان‌های بین‌المللی، ظهور نهادهای مدنی در سطح جهانی، اعتلای افکار عمومی جهانی و مخصوصاً دیپلماسی هوشمند، روزبه‌روز تنش‌ها کمتر و کمتر می‌شود و عوامل مؤثر موجود در علم روابط بین‌الملل به متابعت و اجرای قواعد حقوق بین‌الملل کمک می‌کنند؛ از جمله حیثیت و اعتبار سیاسی دولت‌ها، ترس از اقدامات تلافی‌جویانه، ترس از بروز تنش و بحران و پدیداری بحران، ترس از توسل به زور، منافع مشترک متقابل و مصلحت‌گرایی و دیپلماسی سازمانی.