مهدی ذاکریان

شادروان دکتر سید جواد طباطبایی نیز در مکتب فکری تبریز، وطن‌پرستی است که چراغ اندیشه سیاسی را با سیاستنامه نظام الملک روشن می‏کند. ایران‌شهری را تئوریزه می‏کند و تمنای فروغ خرد و اندیشه سیاسی در بستر انحطاط اندیشه سیاسی ایران دارد. شاهنامه و زبان فارسی را می‏ستاید. نظریه‌پرداز پلورالیسم فرهنگی و وحدت ملی در سایه‌سار نظام‏های سیاسی ایران می‏شود. مدعی است که می‏داند فکر کردن چیست و تفکر و اندیشه بر چه پایه‏‌هایی استوارند! به همین دلیل، شکست او در دانشگاه برایش سنگین بود. ماندن در سیستمی که یا ریای اعتقاد و التزام به نظام یا مهارت تعامل با همه جریان‏‌ها و بده‌و‌بستان با آن‌ها را می‌‏طلبد. این دو ویژگی، در چنین سیستمی، ضرورت بقا و ارتقاست ولی برای او قابل‌هضم نبود. گو اینکه اینجا باید برای نقد او از تئوری کردارگرایی بهره گیریم: دیالکتیک ساختار اجتماعی و عامل انسانی. عادت‌واره‏های غلط که نظم اجتماعی را شکل داده‌اند. این عادت‌واره‏‌های غلط آنچنان که پیر بوردیو می‏گفت نظم سیستمی را شکل داد که طباطبایی و امثال او اخراجی آن می‏‌شدند. سید جواد طباطبایی راست گفت که: «نه می‏دانند لیبرال چیست، نه ملی‌گرا، و نه لاییک!» «من همانی هستم که هستم».