فرهنگ رجایی

در سه ماه گذشته، به دلیل علاقه به تدریس در دوره عالی به‌طور داوطلب در قدیمی‌ترین نهاد آموزش عالی میهنم- که امروز «دانشگاه خوارزمی‌» نام دارد- در ایران سمیناری در دوره دکترا عرضه می‌کردم که البته با توجه به تحولات نیمه‌فعال بود. البته از جهتی این دوره مصادف بود با جالب‌ترین حرکت نسل تازه ایرانی که پا به عرصه عمومی/همگانی گذاشته است؛ منظور، خیزش مدنی دانشجویان و دانش‌آموزان است که از ۲۶ شهریور ۱۴۰۱ آغاز شده است. به گمان من، داستانِ روند به میدان آمدن این نسل، «حرکت مدنی» اعلام موجودیت و تحویل‌گیری شهروندی توسط نسل دهه ۱۳۸۰ با شعار زنان و مردان، زندگی و وطن، و آزادی و آبادی، آن‌هم با جهتی مثبت و با حرف اضافه «برای» و نه منفی و با حرف اضافه «علیه» در مخالفت با شخص یا مقوله خاصِ گروهی و صنفی است. البته جناح‌های قدیمی‌تر سیاسی داخلی و خارجی که عادت به سیاست‌زدگی دارند، آن را «علیه» تعبیر می‌کنند و همین کژفهمی منجر به تحلیل‌های اعوربینانه شده است و از این‌رو، مواضع و تصمیمات نادرست تشدیدکننده به‌جای تعدیل‌کننده، گرفته شده و می‌شود. چه شانس عظیمی نصیبم شد که حاضر و ناظر باشم تا درست‌بینی جوانان نسل ۱۳۸۰ را تحسین کنم.