جواد رنجبر درخشیلر
اصالتی سقراطوار، ویژگیِ تمامِ کارهایِ علمی و سیاسی اوست. شاید همین اصالت فرهمندانه است که فروغی را هم در سیاستورزی در دو مقطع بسیار خطیر، هم در اداره مدرسه علوم سیاسی، هم در تصحیح کلیات سعدی، هم در شاهنامهشناسی و هم در نوشتن رسالهای در باب حقوق اساسی موفق میکند. با توصیفِ من، شاید این به ذهنِ مخاطب بیاید که استاد فروغی و امثال ایشان، از هر عیب بری بودهاند و میتوان آنها را قدیسینِ زمان دانست. قطعا چنین نیست. انسان بهذات خود اشتباهگر است و بزرگان، سیاستمداران، نویسندگان و بهطور کلی، همه اصناف فعالیت اجتماعی، بیشتر در معرضِ اشتباه هستند. میتوان در زندگی مشاهیر نکاتِ انتقادبرانگیز فراوان یافت، اما نور افکندن بر اشتباهات و تکرارِ اتهامات و نادیده گرفتن خدمات آنها، نه اخلاقی است و نه عقلا به منفعت جمعی ما تمام میشود. ایران ترکیبی از خوبیها و بدیها، زشتیها و زیباییهاست. تبلیغِ بدیها و نادیدنِ خوبیها، تضعیفِ ایران است.