مهدی فدایی مهربانی

یک روز در مسیر همیشگی به سمت کتاب‌خانه، در مترو نشسته بودم که ناگهان بلندگوی قطار گفت «مسافران محترم! این قطار در ایستگاه‏‌های بعدی توقف نخواهد داشت و مستقیم می‏رود تا مقصد!»؛ همه شروع کردند به غرزدن که ما باید فلان ایستگاه پیاده شویم. اما ناگهان یک آقای رپر با خنده وسط آمد و گفت ببخشید، این یک شوخی بود و من با بلندگوی خودم، نقش راننده قطار را بازی کردم! بلندگوی شخصی‌اش را جایی گذاشته بود که در ابتدا کسی متوجه آن نشد؛ بعد از این شوخی کوچک، آزادانه با بلندگو و موزیک شروع کرد به خواندن یک شعر سیاسی تند علیه رئیس‏‌جمهور و حماقت‏‌های او...؛ چهره همه مردم طبق معمول، حاکی از تایید حرف‏های سیاسی منتقدانه بود و کلی پول به او دادند. این آزادی سیاسی، «نه هزینه‌ای برای او داشت، نه هزینه‌ای برای نظام سیاسی» و درنهایت، چیزی جز «حس آزادی» دربرنداشت. نمی‏دانم، شاید «عین آزادی» هم همین است؛ هرچه هست، من همیشه درگیر این فکر بوده‌ام که ذهنیت نسبت به آزادی، چقدر با عینیتِ آزادی نسبت دارد؟