حامد زارع

اگر عنایت را در مسیر اندیشه مدنی، طباطبایی را در هوای خرد فلسفی و بشیریه را در فضای علوم اجتماعی مستقر بدانیم، باید از تجمیع همه این اضلاع، هرمی ساخته شود که تجسم علوم سیاسی به‌عنوان محل تقاطع فلسفه سیاسی، خرد فلسفی و علوم اجتماعی باشد. اگر نتوان علامه همه‏چیزدانی را به‌مثابه عصاره و جمع میان عنایت، بشیریه و طباطبایی معرفی کرد، اما می‏توان به این گفته خطر کرد که «محمد رضوی» به‌مثابه معلمی که سال‏ها پای در علم سیاست و دل در گروی دانش سیاسی داشت، نماد و تمثیلی برجسته از تجمیع اضلاع فلسفه سیاسی، خرد فلسفی، علوم اجتماعی و تعیّن هرم علوم سیاسی در ایران است.