محمد عثمانی

زبان به‌مثابه ابزار ارتباطی میان انسان‏‌ها، از مولفه‏های بنیادین برسازنده اجتماع است. انسان با در اختیار داشتن قوه تعقل، در مواجهه با هر نادانسته‏ یا امر مجهولی، آن را به موضوعی برای اندیشیدن تبدیل می‏کند. موضوع اندیشیدن، مسئله انسان است. مسئله، از خواست آدمی به دانستن برمی‌‏خیزد؛ یعنی چون امر مجهولی برای آدمی اهمیت یافت و درک و فهم و یا حل نادانسته برای‌اش مهم شد، مسیر تحقیق و کاوش برای تبدیل آن به امری معلوم را آغاز می‏کند. این مسیر که از مواجهه با مجهولی آغاز و تا میل به و تبدیل آن به امر معلومی امتداد می‏یابد را منطق‌دانان، فرآیند علم و دانش می‌‏خوانند. این رهیافت از توان تعقل در وجود آدمی برمی‌‏خیزد که از کوچک‏ترین امر تا بزرگ‏ترین آن را شامل می‏‌شود. آدمی هر چیزی را به تفکر در‏آورده و از طریق زبان، تاملات خود را با دیگران در میان می‏گذارد.