روح‌‏الله اسلامی

ایرانشهر اندیشمندی متعلق به موج اول روشنفکران ایرانی است که زبان‏‌های خارجی می‏دانست و عاشق فرهنگ و اندیشه ایران بود. او همانند تقی‌زاده، فروغی، افشار، حکمت، قزوینی و پورداوود به نسلی تعلق دارد که سعی کردند هویت و اندیشه ایرانی را در جهان مدرن تداوم بخشند و از علوم و فنون جدید نیز غافل نباشند. این نسل جهان‌دیده و اندیشمند بودند و سعی کردند ایران را در مدار بین‌المللی قرار دهند. نسلی عمل‌گرا، واقع‌بین و اثرگذار که تا پایان عمر دست از آبادانی و ساختن کشور نکشیدند و رویای آن داشتند که کشور کهن و باشکوه ایران را به‌گونه‌‏ای وارد دوره جدید کنند که ایران جوان، آزاد، آباد و متجدد شود. این نسل به ترجمه‏‌های علمی، نوشتن آثار تالیفی ماندگار، نشر مجله، رفتن به‌سمت قدرت و دست یافتن به مناصب سیاسی پرداخت و از هیچ اقدامی جهت توسعه و پیشرفت ایران دریغ نکردند. جهان‌دیدگی، زبان‌دانی، تعلق به جریان اصلی علم و ایران‌دوستی موج اول روشنفکران ایرانی را از موج‏‌های توهمی و ضدعلم طرفداران مارکس، هایدگر و فوکو که افکار مالیخولیایی خود را در کشور رواج دادند، جدا می‏‌سازد.