علی تدین موغاری

دکتر معینی گذشته از وقتی که پیش از هر کلاس برای تهیه طرح درس می‌گذاشت، پس از کلاس نیز زمان طولانی‌ای را که گاه به ساعت‌ها می‌رسید، به گفت‌وگو با شاگردان مشتاق می‌گذراند. در این گفت‌وگوها دانشجو فرصت داشت سخن و اندیشه‌اش را در محضر پرمایه استاد بپروراند، بی‌آنکه نگران باشد که استاد سخن او را قطع کند یا اندیشه او را بی‌قدر بینگارد. برعکس، استاد مجال کافی برای بیان و توضیح و تفصیل به دانشجو می‌داد و حتی با مرتبط کردن اندیشه دانشجو به اندیشه‌های متفکران نامدار، نوعی آموزش ضمنی به او می‌داد و انگیزه مطالعه بیشتر را در او برمی‌انگیخت، و در عین حال به خودباوری او کمک می‌کرد. گاهی این گفت‌وگوها چنان طول می‌کشید که استاد به همراه شاگردان از دانشکده خارج می‌شد و به سمت ایستگاه اتوبوس می‌رفت، اما حتی در این اوقات هم قدم آهسته می‌کرد تا فرصت را بر دانشجو تنگ نکند و سخن ناقص و نافرجام نماند.