ابوالفضل دلاوری
سالهای میانی دههٔ ۱۳۶۰ که به عنوان دانشجوی دوره کارشناسی ارشد علوم سیاسی، نخستین بار در کلاسهای درس اندیشههای سیاسی دکتر سید محمد رضوی حضور یافتم و با وسعت دانش، عمق بینش و روزآمدی مطالعات این استاد روبهرو شدم، همانند بسیاری دیگر از دانشجویان پیشین و پسین استاد در جستوجوی آثار منتشرشده یا منتظر انتشار آثار جدید ایشان بودم. در همان سالها در مخزن کتابخانه دانشکده حقوق و علوم سیاسی و در لابهلای شمارههای قدیمی مجله دانشکده حقوق و علوم سیاسی دانشگاه تهران چند مقاله از ایشان یافتم که همگی به سالهای پیش از انقلاب تعلق داشت. علاوه بر جذابیت عناوین و موضوعات این مقالهها، انتظام مباحث، دقت علمی و شیوایی نگارش آنها، در مقایسه با دیگر آثاری که تا آن زمان (اعم از تألیف و ترجمه) دربارهٔ آن موضوعات خوانده بودم، آنچنان مرا جذب کرد که پس از مطالعه، یک کپی نیز از آنها تهیه کرده و در قفسهٔ کتابها و جزوات خود قرار دادم تا در صورت نیاز دوباره به آنها رجوع کنم. از میان آنها، مقالهای با عنوان «مقولهٔ قدرت و علم سیاست» که در سال ۱۳۵۴ منتشر شده بود، بیش از دیگر مقالهها توجهم را برانگیخت. رضوی در آن مقاله به معرفی و نقد مهمترین مباحث و نظریههایی پرداخته بود که تا آن زمان از سوی دانشمندان معتبر علوم سیاسی و اجتماعی دربارهٔ قدرت ارائه شده بود.