علی اشرف نظری

یکی از آسیب‌‏های بنیادین در نظام آموزشی عالی، فقدان زمینه‌های خودآگاهی هویتی و متعاقب آن دگرآگاهی هویتی است. در رشته علوم سیاسی هیچ‌یک از واحدهای ارائه‌شده نسبت مستقیمی با هویت و خودآگاهی ملی ندارد و استادان و دانشجویان نمی‏توانند از رهگذر تدریس این دروس به خودفهمی هویتی نائل شوند. در کلاس‌‏های رسمی در دوران دانشجویی اغلب بحثی جدی در باب جایگاه هویت و تعیین نسبت وجودی خود با جهان پیرامون ارائه نمی‌شود و ما با شأن نزول اغلب مفاهیم هویتی-وجودی بیگانه‌‏ایم. نمی‏دانیم که آیا هویت ایرانی، امری ازلی است، یا مدرن و یا پست‌‏مدرن؟ چگونه می‏توان هویت‏‌های موجود را در ارتباط با خاطرات جمعی، سیاست‌های نمادین، نظام نشانه‏‌ها و رمزها و نمادها، و زمینه‌های اجتماعی-سیاسی تحلیل کرد؟