مهدی فدایی مهربانی

سید حسین نصر را بی‌گمان باید مهم‌ترین و شناخته‌شده‌ترین فیلسوف آکادمیک ایرانی دانست که توانسته است چشم‌انداز حکمت اسلامی به معنی دقیق کلمه را به جهانیان معرفی کند. او نمایندۀ جهان‌بینی خاصی است که البته ابداع او نیست؛ زیرا حکمت خالده اصل در تحقیق فلسفی را کشف حقیقت از پیش موجود می‌داند. فیلسوف حقیقی کاشف واقعیات است نه مخترع انتزاعیات. نصر به یک معنا جزو معدود مشعل‌داران حکمتی است که چه در غرب و چه در ایران دچار غفلت شده است. آنچه نصر و همقطاران او نظیر کربن بدان معتقدند، در نظر آوردن ساحت پنهان و غیب عالم در حیطۀ امور واقعی است. تمام مجاهدت فلسفی کربن منوط به معرفی امکان‌های فلسفی عالم واسطۀ مثالین در فلسفۀ اسلامی و معرفی آن به فیلسوفان غربی بود که در دام دوآلیسم سوژه و ابژه گرفتار شده بودند. نصر نیز با ارجاع به متون سنتی بر آن است تا عوالم دیگر وجود را نه به عنوان عوالمی موهوم و خیالی، که به عنوان عوالمی واقعی و توأمان حقیقی در نظر آورد.