روح‌الله اسلامی

علوم انسانی یکی از عوامل توسعه کشورها محسوب می شوند. علوم انسانی دانشی است که می تواند قواعد زندگی اجتماعی و سیاسی انسان را تحلیل کند و بر اساس تکنولوژی های حیطه انسانی میزان ضرر و زیان را کاهش و شادی و رضایت زندگی را افزایش دهد. فهم و تحلیل شیوه های پندار، گفتار و کردار انسان ها در قبل از مدرنیته بر عهده فلسفه و اساطیر بوده است اما جریان غالب دوره جدید بر دوش علوم انسانی است. در سطح مفاهیم، مبانی، واژگان و حتی معرفتی روایت های فلسفی و اسطوره ای کمک می کنند اما آنچه علوم انسانی را دارای ساختاری هژمونیک در سیاست گذاری ساخته است روش های علمی است که وجود دارد و می تواند بر واقعیت تاثیرگذار باشد. روش علمی به معنای کمی گرایی، استفاده از اعداد و ارقام، استخراج قواعد تعمیم پذیر، مشاهده و اصل بر عینیات گذاشتن، آزمون و خطا کردن، به محک تجربه گذاشتن، استفاده از تجربیات و دست آورده های پیشین و اصلاح مداوم آنها، سنجش و ارزیابی میزان تاثیر بر واقعیت است. آنچه جسم و روان فرد و جامعه را سالم، نظام حقوقی بر کشور حاکم و شاخص های توسعه پایدار را رقم می زند بهره گیری از علوم است. علوم در سطح مبنایی، تئوری و تکنولوژیکی بهداشت، سلامت، مهندسی محیط و همینطور سامان دهی اجتماع و سیاست را شکل داده اند.