حمید ملک‌زاده

همزمان با شیوع بیماری کرونا در ایران، و درست بعد از اولین اعلام رسمی آمار مربوط به مبتلایان به کوید-19، و در میانه بالا گرفتن موج مرگ و میر بر اثر ابتلای به این بیماری تازه، با شکل تازه‌ای از شیوع در میان اهالی فکر و فلسفه در ایران مواجه بودیم. این شیوع تازه تا حد بسیار زیادی با گسترش روزافزون کرونا-ویروس جدید- نامی که در ابتدای امر برای عفونت ریوی حاد تازه‌ای که جامعه ایرانی به آن دچار شده بود انتخاب کرده بودند- شباهت داشت: این هر دو، ویروس‌هایی قدیمی بودند که به صورتی تازه سر بر آورده، و قدرت فراگیری بسیار زیادی داشتند. آنچه من بنا دارم نوشته خودم را با پرداختن به آن آغاز کنم، به این شیوع دوم مربوط می‌شود. اجازه بدهید تا در همین ابتدای امر، نام مناسبی برای آن انتخاب کنم: کرونا-نویسی فلسفی. وسوسه صادر کردن «پاره‌هایی فلسفی» درباره کرونا، در قالب یادداشت‌های کوتاه، مصاحبه و یا نشست‌های اینترنتی زنده در شبکه‌های مجازی مختلف از قسمی تجاهل نیرو می گرفت که بنا داشت اینطور وا نمود کند که: «اتفاق تازه‌ای افتاده‌است».