فرزانه ابراهیمزاده
الکسیویچ در روسیه و زیر پرچم نظام کمونیستی رشد کرده و با آن تربیت شده بود. او سانسور را از همان کودکی در آزمایشگاه انسانسازی شوروی آموخته بود و آن را از اعماق وجود میشناخت و میدانست چگونه میشود با آن زیست کرد و آن را دور زد تا بتوان به جای صدایی واحد، چندصدایی را به وجود آورد. این یکی از مهمترین ویژگیهای روزنامهنگاری در جامعه استبدادی است که با وجود عجین شدن با سانسور توانایی رد شدن از آن را هم پیدا میکند. او مهمترین راه فرار کردن از این سانسور را در انعکاس صداهای مردم در آثارش پیدا کرد. او این صداها را بدون هیچ واسطهای در کتابهایش نقل میکند. صداهایی که از دل جامعه آمده و گاه بازتابدهنده تربیت شوروی و گاه از دل سانسور و ترس خارج شدهاند؛ به همین دلیل است که میتوان پنجگانه او را سمفونی تاریخ شفاهی روسیه معاصر هم دانست.