احمد بستانی

اهمیت هانری کربن برای بحث در باب نسبت هرمنوتیک فلسفی و جهان اسلام دست‌کم به سه دلیل می‌تواند برجسته شود. اولاً کربن نخستین اندیشمندی است که در بستر اندیشه شیعی ایرانی، به کاربست آگاهانه هرمنوتیک فلسفی در فهم و تفسیر متون و همچنین نگارش تاریخ فکری ایران پرداخته است. او با سنت هرمنوتیک فلسفی هایدگر و پدیدارشناسی آلمانی ارتباط دست اول داشت و از این طریق کوشید تا از سنت پدیدارشناسی، ابزاری روشی برای فهم و تفسیر میراث فکری اسلامی - ایرانی بهره‌برداری کند. ثانیاً در اسلوب کربن هرمنوتیک فلسفی صرفاً از نظریه‌های غربی منتقل نشده است و او برای کاربست و تطبیق آن بر سنت ایرانی-اسلامی، میان هرمنوتیک (فلسفی و الهیاتی) و درون‌مایه‌هایی از میراث فکری ایرانی- اسلامی هماهنگ و سازگار شده و محصول سنتز و ترکیبی از این دو است و نه صرفاً کاربست یکی بر دیگری. ثالثاً اسلوب کربن به تدریج به شیوه‌ای فراگیر یا دست‌کم یکی از مهم‌ترین رهیافت‌های فهم فلسفه اسلامی بدل شده است.