محمد قوچانی

سال ۱۳۹۶ دکتر بشیریه «احیای علوم سیاسی» را شرح کرد. اثری موجز که در آن مؤلف دغدغه‌های شخصی‌اش را بازگو می‌کند: از دوران دانشکده می‌گوید که به عشق «تغییر جهان» به جای «تفسیر جهان» به آموختن علوم سیاسی پرداخت و از آنچه در دانشکده علوم سیاسی آموخت سرخورده شد: «به نظر می‌رسید که رشتهٔ علوم سیاسی چیزی جز مجموعه‌ای از الاشته‌هایی که از رشته‌های دیگر به ویژه تاریخ و حقوق گرفته شده بود چیزی در برنداشته است.» (۱:۱۳) آنچه بشیریه را در دانشکده آزار می‌داد به تعبیر خود او «احساس بطالت» بود و نه‌تنها در دانشگاه تهران که در انگلستان هم پس از ادامهٔ تحصیل دریافت که «علم سیاست اثباتی و رفتاری» بالی جان علوم سیاسی شده است. بشیریه می‌نویسد که گرچه «طی دو دهه در کارهای آموزشی و پژوهشی خود فارغ از دغدغه‌های سیاسی و عملی» پس از بازگشت به ایران بر همین نمط بوده است اما سرانجام دریافت که «جدایی علم سیاست از سیاست» علت همهٔ این بطالت‌هاست.