محمد قوچانی و شهریار زرشناس در مناظره‌ای به نقد و بررسی متقابل نئولیبرالیسم و نئومارکسیسم پرداختند

بارها و بارها در فضای سیاسی و اندیشه‌ای کشور، واژه نئولیبرالیسم به گوش ما نشسته است بدون آنکه بدانیم به‌راستی معنای نئولیبرالیسم چیست و جهان معاصر ما را ساخته است. گویی این ناشناخته بودن معنای نئولیبرالیسم هم علت و هم معلول قدرتش است. بسیاری ردپای محسوس و نامحسوس نئولیبرالیسم را در مشکلات کنونی کشور نشانمان می‌دهند. اما چگونه می‌توان یک سیاست نااندیشیده که باعث ایجاد چنین وضعیتی شده است را به کمند اندیشه درآورد و به یک اندیشه سیاست‌ورز تبدیل کرد؟ به نظر راهی جز یک گفت‌وگوی سخت و صریح درباره مفهوم نئولیبرالیسم و نسبت آن با دولت وجود ندارد و برای این کار نیاز است نئولیبرالیسم را از ابزار تسویه‌حساب‌های سیاسی مخالفانش یا ابزار جلب نظر و اعمال اراده موافقانش رهانید و پرسید آیا نئولیبرالیسم خود مشکل است یا راه‌حل مشکل؟ آنچه در ادامه می‌خوانید مشروح گفت‌وگوی حبیب رحیم‌پور ازغدی با شهریار زرشناس عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی و نویسنده کتاب‌هایی چون «درسنامه لیبرالیسم کلاسیک» و «نئولیبرالیسم» و «نئولیبرالیسم ایرانی» و محمد قوچانی سردبیر فصلنامه اندیشه سیاسی «سیاست‌نامه» و نویسنده مقالاتی همچون «احیاگران لیبرالیسم» در بیست و ششمین برنامه مجله تصویری علوم انسانی زاویه با این موضوع است که «آیا نهاد دولت در ایران نئولیبرال می‌شود؟»