سید مقداد نبوی رضوی (متولد ۱۳۵۹، تهران) رشتهٔ مهندسی عمران را در دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران آغاز کرد و دورهٔ کارشناسی آن را به سال ۱۳۸۳ گذراند. سپس دورهٔ کارشناسی ارشد آن رشته را با گرایش سازههای هیدرولیکی به سال ۱۳۸۶ در همان مؤسسه به پایان رساند. وی که با ورود به دانشگاه مطالعه دربارهٔ تاریخ ایران معاصر را آغاز کرده، و از سال ۱۳۸۴ آن را به صورت حرفهای پی میگرفت، به تحصیل رسمی رشتهٔ تاریخ روی آورد و دورهٔ کارشناسی ارشد تاریخ اسلام را به سال ۱۳۹۱ در دانشگاه شهید بهشتی طی کرد. موضوع پژوهشهای او بیشتر دربارهٔ تاریخ اندیشه در ایران معاصر است. او طی این مدت بیش از بیست مقاله و پنج کتاب درباره سرشت حرکات اصلاحی در صد و پنجاه سال اخیر با محوریت جریانهای تجدیدنظرطلبی نظیر بابیت و بهائیت نوشته است که مورد استقبال و انتقاد بسیاری نیز واقع شده است. در این گفتوگوی مکتوب با سید مقداد نبوی رضوی بر آن است که بسیاری از داعیان اندیشهٔ اصلاح دین در ایران از نظر فکری به اندیشههای سید علیمحمد باب نسب میبرند و بخشی اساسی از ادعای باب نیز بر تأویل گزارههای دینی و تفسیر به رأی آنها به دعوی خود بازمیگردد. او همچنین معتقد است تأویل اسلام برای باب مشروعیتی نداشت چرا که دعوت او با اصول دیانت اسلام که قابل تأویل نیست، همسان نبود و چون ثمرهای عملگرایانه داشت، دیگر باطنی دانسته نمیشود و به ادعای نبوی رضوی، همان دعوت اصلاح دینی ازلیان بهظاهر مسلمان در دورهٔ قاجار بود که مورد توجه طبقات مختلف مردم قرار گرفت.
پاسخ مکتوب سیدمقداد نبویرضوی به پرسشهای سیاستنامه
سید مقداد نبوی رضوی (متولد ۱۳۵۹، تهران) رشتهٔ مهندسی عمران را در دانشکدهٔ فنی دانشگاه تهران آغاز کرد و دورهٔ کارشناسی آن را به سال ۱۳۸۳ گذراند. سپس دورهٔ کارشناسی ارشد آن رشته را با گرایش سازههای هیدرولیکی به سال ۱۳۸۶ در همان مؤسسه به پایان رساند. وی که با ورود به دانشگاه مطالعه دربارهٔ تاریخ ایران معاصر را آغاز کرده، و از سال ۱۳۸۴ آن را به صورت حرفهای پی میگرفت، به تحصیل رسمی رشتهٔ تاریخ روی آورد و دورهٔ کارشناسی ارشد تاریخ اسلام را به سال ۱۳۹۱ در دانشگاه شهید بهشتی طی کرد. موضوع پژوهشهای او بیشتر دربارهٔ تاریخ اندیشه در ایران معاصر است. او طی این مدت بیش از بیست مقاله و پنج کتاب درباره سرشت حرکات اصلاحی در صد و پنجاه سال اخیر با محوریت جریانهای تجدیدنظرطلبی نظیر بابیت و بهائیت نوشته است که مورد استقبال و انتقاد بسیاری نیز واقع شده است. در این گفتوگوی مکتوب با سید مقداد نبوی رضوی بر آن است که بسیاری از داعیان اندیشهٔ اصلاح دین در ایران از نظر فکری به اندیشههای سید علیمحمد باب نسب میبرند و بخشی اساسی از ادعای باب نیز بر تأویل گزارههای دینی و تفسیر به رأی آنها به دعوی خود بازمیگردد. او همچنین معتقد است تأویل اسلام برای باب مشروعیتی نداشت چرا که دعوت او با اصول دیانت اسلام که قابل تأویل نیست، همسان نبود و چون ثمرهای عملگرایانه داشت، دیگر باطنی دانسته نمیشود و به ادعای نبوی رضوی، همان دعوت اصلاح دینی ازلیان بهظاهر مسلمان در دورهٔ قاجار بود که مورد توجه طبقات مختلف مردم قرار گرفت.