محمد قوچانی
چهار سال قبل در اردیبهشتماه سال ۱۳۹۴ در چهلمین سالمرگ (اعدام) بیژن جزنی یکی از نظریهپرداز جنبش چریکی ایران در پروندهای روی جلد مجلهٔ مهرنامه تیتری زدم که خیلی زود جنجالی شد: «روشنفکران تروریست». هجوم روشنفکران به آن تیتر (فقط تیتر، و نه محتوای پرونده و مجله که طیفی از موافقان و منتقدان جنبش چریکی را در بر میگرفت) به حدی بود که الاجرم در شمارهٔ بعدی مهرنامه (تیرماه ۱۳۹۴) سرمقالهای بلند به نام «تروریسم؛ افیون مارکسیسم» نوشتم تا توضیح دهم چرا تروریسم را نقد میکنیم؟ پرسشی شگفت که شاید برای عصر ما؛ روزگار موسوم به نئولیبرالیسم و جنبشهای مدنی، زیادی سخرهآمیز و بدیهی به نظر برسد که مگر کسی هم در این روزگار صلحطلبی و اصلاحطلبی و قانونگرایی از ترور و تروریسم هم حرف میزند که باید ضرورت نقد تروریسم را ثابت کرد؟! و حتی پارهای از نیروهای سیاسی که در گذشته دستی در برخوردهای امنیتی با تروریسم داشتند با سوءظنی اطلاعاتی از ما میپرسیدند که نقد تروریسم در زمانهٔ ما چه ضرورتی دارد وقتی ما ریشههای آن را در نظر و عمل خشکاندیم؟ و آیا این کار – از جمله چاپ عکس بیژن جزنی روی جلد مجلهای روشنفکری و نفس طرح بحث خود نوعی ترویج تروریسم نیست؟!