استفان کورتوا/ ترجمه حسین ماشین چیان

رژیم‌های کمونیستی برای تثبیت قدرت خود، با فراتر رفتن از جنایات فردی و کشتارهای موردی در مقیاس کوچک، جنایات انبوه را به یک نظام حکومتی تمام عیار تبدیل کردند. پس از دوره‌های مختلفی که از چند سال در اروپای شرقی تا چند دهه در اتحاد جماهیر شوروی و چین ادامه داشتند، ترور کم‌رنگ شد و رژیم‌ها وارد روال اجرای روزانۀ اقدامات سرکوبگرانه و همچنین سانسورکردن همۀ وسایل ارتباطی، کنترل مرزها و تبعید مخالفان شدند. با این حال، خاطرۀ ترور به حفظ اعتبار، و در نتیجه، اثربخشی خطر سرکوب ادامه داده است. هیچ یک از رژیم‌های کمونیستی که در حال حاضر در غرب محبوب‌اند از این قانون مستثنی نیستند – نه چینِ «سکان‌دار کبیر»، نه کرۀ شمالیِ کیم ایل سونگ، و نه حتی ویتنامِ «عمو هو» یا کوبای فیدل کاستروی وخشه‌سان در کنار چه‌گوارای تندرو. همچنین اتیوپی تحت تسلط منگیستو هایله ماریام، آنگولای تحت تسلط آگوستینیو نتو یا افغانستان تحت تسلط محمد نجیب‌الله را نیز نمی‌توانیم فراموش کنیم.