سجاد صداقت

رجوعی ساده به تاریخچه دانشگاه فردوسی مشهد در وب سایت این دانشگاه مخاطب را با توصیفی درباره این دانشگاه روبرو می‌کند که نشان می‌دهد با یکی از قدیمی‌ترین دانشگاه‌های ایران روبرو هستیم. دانشگاه فردوسی را «سومین دانشگاه ایران» می‌خوانند. مهم‌ترین دانشگاه شرق کشور در مشهد که از قضا تبارشناسی گروه علوم سیاسی آن نشان می‌دهد که با یکی از جوان‌ترین گروه‌های علوم سیاسی در کشور روبرو هستیم. گروهی که از میان خاکسترهای تاریخ فروزان دانشگاه فردوسی مشهد، به عنوان تتمه رشته‌های از راه رسیده در پس انقلاب اسلامی و در نزدیکی ورود به دهه 80، شکل گرفته است. شاید از شوخی‌های تاریخ باشد در زمانه‌ای به روایت تاریخ دانشگاه مادر ایالت خراسان رسیده‌ایم که حداقل در نظر بسیاری از ایرانیان و از نظرگاه سیاسی، خراسان خود را به تافته‌ای جدا بافته در این سرزمین تبدیل کرده است. طنز ماجرا آن‌جاست که دانشگاه مادر این استان نیز برای خود حکایت عجیبی از تافتگی و جدابافتگی دارد. روایت گروه علوم سیاسی دانشگاه مشهد خوانش تازه‌ای از بسترهای علم سیاست در دانشگاه‌های ایران فارغ از پایتخت آن است. گروهی که کمتر مورد توجه قرار گرفته در حالی که فرایند علم سیاست به شکلی جدی در آن ادامه دارد.