ارنست کاسیرر/ ترجمه یدالله موقن

«شهامت داشته باش و فهم خود را به کار بر». این عبارت مشهور کانت که در مقاله اش: «در پاسخ به پرسش: روشنگری چیست؟»(1784) آمده به وضوح رویۀ قاطع خردورزانۀ فلسفۀ روشنگری و نیز خصلت تاریخی و ماموریت آن را بیان می کند. فلسفۀ روشنگری در برابر آن بینشی از جهان که نیروی خود را از اعتقاد به وحی الهی کسب می کرد و عمدتا قدرت مرجعیت (کلیسا و کتاب مقدس) و نیز سنت حامی آن بودند بینش دیگری را می گذارد که بر خرد و قدرت های فهم متکی بود. آن اندیشه اساسی که زیرساخت همۀ گرایش های روشنگری است این اعتقاد بود که فهم انسان توانایی این را دارد که با قدرت خود و بدون توسل جستن به کمک فوق طبیعی، سیستم جهان را بشناسد. این شیوۀ فهم جهان به شیوۀ تازه ای برای سلطه بر طبیعت نیز می انجامد. روشنگری می کوشد تا برپایۀ این اصل (یعنی اعتقاد به قدرت فهم) در قلمرو علوم طبیعی و عقلی، فیزیک و اخلاق، و فلسفۀ دین، فلسفۀ تاریخ، فلسفۀ حقوق و فلسفۀ سیاست شناختی جهان شمول به دست آورد.